Aldrei kunni Inga á nál
Lag Ó, fögur er vor fósturjörð
Aldrei kunni Inga á nálsvo ekki fær hún pokakemur hans í staðinn stálog strákar yfir moka.Á liðinni öld gat leitt til bálsað letra hjá sér rúniren nú skal konur höggva á hálshörpokarnir búnir.
Heimildir og samhengi
Farið í fyrsta skipti eftir þeirri fororðningu kóngs, að dauðadæmdum konum skyldi veitt sú linun á refsingu, að yrðu hálshöggnar, en ekki drekkt.
Vorið 1760 var hálshöggvin Ingibjörg Sölvadóttir í Eyjafjarðarsýslu fyrir dulsmál, en Ingibjörg Jónsdóttir í Skagafjarðarsýslu 1792.
Vísað er til Guðrúnar Valdadóttur 1754hér að framan, sem saumaði pokann sjálf sem henni var stungið í til drekkingar.
Heimildir og tilvísanir:
Einar Guðmundsson: Þjóðsögur og hættir. Útg. Leiftur, 1932-1947
Inga Huld Hákonardóttir: ,,Fjarri hlýju hjónasængur” bls. 214.
Sjá: Már Jónsson: Blóðskömm á Íslandi, bls. 216-221.